Red moon

Φεγγάρι κόκκινο, πού πας;
Αυτή η πόρτα που περνάς
είναι ανθός της ερημιάς,
είναι από φίλντισι και μάλαμα φτιαγμένη.

Μήπως μετάνιωσες; αλλά...
μήπως σου φαίνονται πολλά;
Εγώ καπνό, εσύ φωτιά,
μείνε γι’ απόψε, η βραδιά είναι πληρωμένη...

Φεγγάρι κόκκινο, πού πας;
Εδώ τα στέκια που γυρνάς
είναι παζάρια της οκάς
είναι καράβια που μπαρκάρουνε αλήτες.

Μήπως με έψαχνες; αλλά...
είναι τα μάτια μου υγρά
και τα τσιγάρα μου βαριά
κι εσύ δε λες τι μου ζητάς κι άμα το βρήκες.

Φεγγάρι κόκκινο, πού πας;
Πού τοίχο-τοίχο περπατάς;
Μα δεν φοβάσαι στη νυχτιά
ν’ αφήνεις σκιάδι στα πετρένια καλντερίμια;

Μήπως ξεχάστηκες; αλλά...
από το πλάι με κοιτάς,
φεγγοβολάς, μοσχοβολάς
και γύρω τ’ άστρα σου θυμίζουνε αγρίμια.

Φεγγάρι κόκκινο, πού πας;
Εδώ τα στέκια που γυρνάς
είναι παζάρια της οκάς
είναι καράβια που μπαρκάρουνε αλήτες.

Μήπως με έψαχνες; αλλά...
είναι τα μάτια μου υγρά
και τα τσιγάρα μου βαριά
κι εσύ δε λες τι μου ζητάς κι άμα το βρήκες.

17 Αυγούστου 2010

«Για να χορέψεις σωστά ζεϊμπέκικο, δεν μαθαίνεις συγκεκριμένα βήματα, ούτε αντιγράφεις κινήσεις και φιγούρες. Ένα χρειάζεται: Να αισθανθείς τη μουσική και να βγάλεις από μέσα σου τον πόνο και τους καημούς σου με περήφανη περπατησιά. Κι όταν αφήσεις το συναίσθημα να σε συνεπάρει και συντονίσεις τα πατήματά σου με τον ρυθμό, θα δεις τότε να “συνδέεσαι” με τη γη, να γίνεσαι ένα μαζί της» (Χάρης Αρώνης).

Όταν, πριν από αρκετό καιρό, διάβασα τους στίχους του Βασίλη Πουλημενάκου, αυτόματα τους σύνδεσα με μια μουσική που θα μπορούσε να έχει ως βάση το ζεϊμπέκικο. Έτσι, γεννήθηκε η σκέψη να δημιουργήσω όχι ένα αυθεντικό ελληνικό λαϊκό ζεϊμπέκικο, αλλά ένα ορχηστρικό έργο βασισμένο σε αυτόν τον ρυθμό. Το έργο ολοκληρώθηκε με την εξαιρετική ερμηνεία του φίλου μου και τραγουδοποιού Χάρη Αρώνη, ο οποίος δέχτηκε με χαρά να συνεργαστούμε σε αυτή τη νέα μουσική απόπειρα.

Το Φεγγάρι κόκκινο μιλάει για έναν άνθρωπο που βιώνει τις συνέπειες των εσφαλμένων επιλογών του. Πλήρως εγκαταλειμμένος και άδειος από τα χρόνια, μη μπορώντας να βρει αγάπη και ουσιαστική επικοινωνία, κουβεντιάζει με το φεγγάρι, προσδίδοντάς του ανθρώπινη υπόσταση. Μέσα στο θολό από τα τσιγάρα και τη νύχτα τοπίο της μοναξιάς και της σκληρής πραγματικότητας, ονειρεύεται την αυθεντικότητα και τη ζεστασιά της αληθινής αγάπης. Κι έτσι, μιλάει στο φεγγάρι, πιστεύοντας πως κι εκείνο του δίνει σημασία.

Ταυτόχρονα, όμως, το προειδοποιεί, για να το προφυλάξει από τις σκιές, από την ευάλωτη πλευρά του εαυτού του. Γιατί, παρά τις λανθασμένες επιλογές ζωής, τον καταναγκασμό και την αλλοτρίωση, ένα κομμάτι αγνότητας έχει διατηρηθεί. Ένα κομμάτι αγνότητας που δεν ήταν ποτέ διαθέσιμο για κανενός είδους συναλλαγή και έχει μείνει καλά φυλαγμένο στην καρδιά.

Θα μπορούσε ο ήρωας να είναι άντρας ή γυναίκα και να έχει οποιαδήποτε προέλευση, κοινωνική θέση ή επάγγελμα· δεν έχει σημασία. Σημασία έχει το φως του φεγγαριού, όταν φανερώνει τις κρυμμένες πληγές. Και είτε τις εκθέτει είτε τις επουλώνει. Μια για πάντα.